بحریست بحر عشق که هیچش کناره نیست

ایمانی که دل وجراءت نیاورد ایمان نیست

کار خدا نشد ندارد او خوب میداند در و تخته را بهم جور کند

خدا در مکانهائی دور از انتظار به دست افرادی دور از انتظار ودر مواقعی تصور ناپذیر معجزات خود را به انجام میرساند شخصا" از این  موارد را در زندگیم مشاهده کرده ام

قدرت تکان میدهد اما تکان نمیخورد

هرگز با یک الهام قلبی چون وچرا نکنید

وقتی چشم امیدمان بخدا باشد

هیچ چیز آنقدر عجیب نیست که راست نباشد

هیچ چیز آنقدر عجیب نیست که پیش نیاید

و هیچ چیز عجیب نیست که دیر  نیاید  پس امیدمان در  هر کاری به معبودمان باشد

من در انتظار غیر منتظره ام وخیر وصلاح شکوهمندم هم اکنون به انجام خواهد رسید از این رو در می یابم که کامیابی تنها با قوی و بسیار دلیر بودن در پیروی از قانون معنویت میسر است ـ

وقتی احساس میکنم تنها نیستم ، در تمام لحظات زندگی نیروئی هست که رهنمایم باشد ،برای با خدا بودن صدایم میزند پس چگونه میتوانم به خود جرئت دهم که ایمانم نسبت به آن معبود،یگانه و هستی بخش ضعیف شود اوست که روح مرا، جسم مرا و در کل وجودم را میطلبد برای شب زنده داری با او اوج بودنها دعا و نماز بپا داشتن رسیدن تا حد دیدن و از او طلب بخشایش در لحظات زندگی عجب حال وهوائی دارد ، لحظات در عرفه بسر بردن وخانه کعبه را دیدار کردن و با سپاس از معبود خویش که اوج بودنش را به من نشان میدهد ومنهم سر به سجده آن یگانه سبحان خواهم گذاشت و در تمام لحظات زندگی از او مدد میجویم.  

تشیع یک تفکر وجهان بینی است که بعد از ظهور اسلام به پیامبری اسلام(ص)مطرح شد،تفکری که مبنای آن یذیرش گزاره های اعتباری وتصدیق گزاره های واقعی رسیده از سوی فرستاده الهی حضرت رسول اکرم(ص)بود.اولین شخصی که به وجود مقدس ایشان ایمان آورد حضرت علی(ع) بود.او تمام گزاره های واقعی پیامبر را از جهان مادی ومعنوی تصدیق کرد وتمام گزاره های اعتباری ایشان را جهت چگونه زیستن انسان پذیرفت .و به هیچ وجه تحمل هیچ تکذیبی را علیه ایشان نداشت وهر گونه استنباط واجتهادی را در برابر رای وگزاره اعتباری ایشان مردود میدانست.تشیع معروف ومستحن را چیزی میداند که پیامبر اسلام(ص)آن را به نیکی واستحسان یاد میکرد ومنکر ومستقبح را چیزی میداند که پیامبر اسلام(ص)آنرا به بدی وقباحت یاد میکرد.

محبت خدا را از چه راهی می توان تحصیل کرد وچه کار کنیم تا خدا را دوست داشته باشیم؟

ما وقتی به یک موجود ،محبت پیدا میکنیم که کمالی در او یافته باشیم واین سبب شود تا توجه خویش را در آن کمال متمرکز سازیم ودر باره آن هر چه بیشتر بیندیشیم، چرا که ،صرفا، با درک کمال وتصدیق آن بدون تمرکز وتوجه محبت پیدا نمیشود. در زمینه تحصیل محبت خدا نیز راهی جز این نداریم .بدیهی است شناخت عمیق خداوند ودرک کمالات بی نهایت او برای همگان میسر نیست، چرا که،براهین عقلی وفلسفی وبیانات نقلی آیات وروایات هم مقتضی مرتبه بالائی از ظرفیت و قدرت ذهنی خواهد بود . تا شخص به کمک آن بتواند پی به کمالات الهی ببرد واین ظرفیت برای همگان میسر نیست اما خوشبختانه راه نزدیکتر وآسانتری هم وجود دارد که طی آن برای همگان میسر است : اینکه درباره نعمات فراوان وگرانبهای الهی نسبت به خویش بیندیشیم خود از راههای روشن کسب است ،چنانکه ،بطور کلی هر کس نسبت به ما انعام ولطف بیشتری داشته باشد ونیازهای بیشتری را از ما بر آورد،در صورتیکه به آن توجه داشته باشیم،مسلما بیشتر مورد محبت ما قرار خواهد گرفت.پس اگر کسی که خدا را به طرز شایسته ودرست بشناسد نمی تواند به او محبت نورزد.